Ebook

W końcu "Narkoza" dostępna już w formie elektronicznej.

Na razie tylko w jednym sklepie, ale niebawem będzie w kolejnych.

 

Rafał Artymicz - "Narkoza" - Ebook

 

  A po opinie Czytelników co sądzą o książce zapraszam na Instagram lub lubimyczytac.pl

Wywiad

Miałem kiedyś przyjemność współpracować z portalem Będąc Młodym Lekarzem.

Tym razem pojawiam się tam w nowej roli. Pani Bernardetta Kosztulska przeprowadziła ze mną wywiad odnośnie mojej książki, m. in. o tym jak powstawała.

Pierwsza część jest dostępna pod linkiem WYWIAD

 

"Narkoza"

Wiele razy pisałem na blogu o przeczytanych książkach. Dziś też będzie o literaturze, tylko że tym razem to ja będę czekać na relację, co Czytelnicy myślą  o najnowszej pozycji na rynku. Ja jako autor mogę nie być obiektywny. Kilka lat mojej pisarskiej pracy w końcu uwieńczone wydawniczym sukcesem!

Rafał Artymicz - Narkoza

Artur Korczyński, anestezjolog, po kilku latach powraca do Wrocławia. Rozpoczyna pracę w szpitalu wojskowym – tym samym, w którym pracuje jego były partner. Korczyński chce przyjrzeć się bliżej procederowi handlu organami i namierzyć jego inicjatora, ale nie jest to jedyny powód, dla którego zdecydował się na przeprowadzkę. Zamierza również skonfrontować się ze swoją przeszłością i znaleźć antidotum na tlące się w nim uczucie. Dzięki pomocy przyjaciół na nowo próbuje budować swoje życie w miejscu, które kiedyś było obietnicą szczęścia. Ale zanim po nie sięgnie, będzie musiał stanąć twarzą w twarz z prawdą o sobie i wyplątać się z sieci bolesnych wspomnień…

 

Moją pierwszą ksiażkę można zamawiać bezpośrednio poprzez stronę Wydawnictwa Novae Res, a także na innych stronach w księgarniach internetowych:

zaczytani.pl

lubimyczytac.pl

smakliter.pl

taniaksiazka.info.pl

ksiegarnia.pwn.pl

thepolishbookstore.com

legimi.pl

Wolne łóżko

Szaleństwo dyżurowe trwa. Oficjalnie nasz pseudooddział intensywnej terapii miał być już zamknięty, ale jakoś nam wypychanie pacjentów na inne oddziały średnio idzie. Za to przyjmowanie nowych idzie całkiem sprawnie.

Psychiatra

Z serii dyżurowych historii to znowu miałem dyżur na pseudointesywnej terapii (podobno od przyszłego tygodnia ma ten twór być zlikwidowany, bo korona odpuszcza). I znowu jeden z telefonów, które nosiłem w kieszeniach był telefon od zespołu reanimacyjnego.

 

Intesywna szachownica

Pierwsze trzy fale pandemii przeżyliśmy bez większych problemów. Co prawda przy trzeciej pojawiły się jakieś niedogodności, ale w sumie wszystko działało tak jakby korony nie było. Przy czwartej już się tak nie dało, choć dość długo się opieraliśmy i zaklinaliśmy rzeczywistość, że nie jest tak źle.

Małe krwawienie

Kończyłem znieczulać na neurochirurgii i już było słychać, że chirurgia ogólna szykuje jakieś małe krwawienie. Z nadzieją pomyślałem, że może jak długo będę wybudzał to chirurgia brzuszna przypadnie komuś innemu. Cóż... ja szczęścia w życiu nie mam, wiem to od dawna i tej nocy też miałem go nie mieć.

2 czy 14?

Przyszedłem rano do pracy. W sobotę. Wygwizdało mnie po drodze, bo zimno. W przebieralni oświadczyłem szefowi dyżuru, że jestem pełen energii, aby pracować aż do drugiej.

O 22 idę spać

Hmm... dawno mnie coś tutaj nie było, ale zarobiony ostatnio byłem. I to najmniej pracą, bo to byłoby niezdrowe.

Jednak czasem do roboty trzeba pójść. Nawet dyżur wezmę w sobotę, bo to całkiem finansowo lukratywne rozwiązanie.

Po śniadaniu (a do 8:40 nie było żadnego telefonu co jest rzadkością) wzięliśmy się za robotę. Ja zażyczyłem sobie to co spadło z ortopedii w nocy. Dwóch młodych pacjentów przy których wiedziałem, że się nie narobię. Dopiero koło 19 przesunięto mnie na chirurgię ogólną. Młoda pacjentka zjadła sobie wczoraj dwie baterie, które gdzieś jej ponoć dziurę w brzuchu zrobiły.

Dzień Anestezjologa, czyli plusy i minusy

Dziś jest Dzień Anestezjologa, więc idealna okazja aby powiedzieć dlaczego anestezja jest fajniejsza niż inne specki.

 

Niedzielny relaks

Niedzielny odpoczynek rozpoczął się od dyżurowego śniadanka o 8 rano. Łamiąc wszelkie covidowe zalecenia dystansu, zjedliśmy w 10 osób w niewielkim pomieszczeniu pierwszy posiłek.

10 lat temu ...

10 anni fa... stava iniziando...

Dokładnie 10 lat temu,  wszystko się zaczęło. 

Można też...

4 rano (a może to już była nawet 5, bo jasno się robiło) to świetna okazja, aby kogoś fajnego poznać. Nawet w McDonaldzie jedząc cheeseburgera - dobre jedzenie, tanio, niekoniecznie zdrowo, nie trzeba czekać na stolik :D

Można też się pochwalić PINem nieznajomemu przy bankomacie (to nie ja byłem tą blondynką).

Dyżurowa sobota

Sobotni dyżur zaczął się jak zawsze od śniadania. Zabiegowe oddziały już sobie nazbierały w nocy kandydatów na stół, ale trzeba mieć w życiu priorytety. Do 9 anestezjologów nie ma. Później też wolimy, aby nikt nam głowy pierdołami nie zawracał. A przyznam, że wczoraj naprawdę niektórych fantazja poniosła. Hitem była jakaś dermatolożka, która zadzwoniła i poprosiła o konsultację przeciwbólową, aby pacjenta ustawić na ibuprofenie.

Trzy zabiegi

Odebrałem dyżurny telefon. Ledwo go do kieszeni wsadziłem, a już rozległ się dzwonek. Kto telefonuje? No jakżeby mogło być inaczej - ortopedia. Dla odmiany oddział II a nie IV, który to ma w zwyczaju nękać mnie swoimi błahymi problemami określanych przez nich często mianem katastrofy.

Priorytety w życiu

Wszedłem do naszego śniadaniowego pokoju o 8:15. Wszyscy już siedzieli przy zastawionym stole.

Szef dyżuru: Rafał przyniosłeś wędlinę?

Ja: Tak.

Szef dyżuru: No to wyciągaj, nie będę jadł tylko kanapek z serem.

Ja: No już, moment. Byłem na sali budzeń na przekazaniu dyżuru.

Szef dyżuru: Najpierw śniadanie, potem praca i dyżur. Trzeba mieć w życiu priorytety.

#zostańwdomu

Jeśli ten obrazek nie przekonuje, aby siedzieć na dupie w domu, to już nie ma w narodzie nadziei.

Dzień anestezjologa

Nawet nie wiedziałem, że dziś mam swoje zawodowe święto. Nikt żadnego ciasta ani tortu do pracy nie przyniósł. Wina też nie .